به نقل از مهر، به مناسبت دهه کرامت و ایّام ولادت امام رئوف علی بن موسی الرضا(ع) حدیثی به شرح آیت الله مجتبی تهرانی در پی می آید:
روی عن ابی الحسن الرضا علیه السلام قَالَ: «أَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى نَبِیٍّ مِنَ الْأَنْبِیَاءِ إِذَا أُطِعْتُ رَضِیتُ وَ إِذَا رَضِیتُ بَارَکْتُ وَ لَیْسَ لِبَرَکَتِی نِهَایَةٌ»
در روایتی از امام هشتم «صلوات الله علیه» منقول است که حضرت فرمودند: «أَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى نَبِیٍّ مِنَ الْأَنْبِیَاءِ»، خداوند عزّوجلّ به سوی یکی از پیامبرانش وحی فرستاد که: «إِذَا أُطِعْتُ رَضِیتُ»، آنگاه که اطاعت شوم و بنده فرمان من را عمل کند، خشنود می شوم از اینکه او به فرمان من عمل کرد.
«وَ إِذَا رَضِیتُ بَارَکْتُ»، وقتی خشنود شدم، برکت میدهم. برکت در اینجا به معنای «مداومت در اعطاء همراه با میمنت است»؛ یعنی پیاپی نعمتهایم را همراه با میمنت به سوی او می فرستم، تا در خوشی مصرف کند نه در ناخوشی.
«وَ لَیْسَ لِبَرَکَتِی نِهَایَةٌ»، این را هم بدانید که این پیاپی فرستادن نعمتها، سقف ندارد. لذا برای ازدیاد نعمت، آن هم نعمتی که همراه با میمنت است و در خوشی مصرف میشود، یک راهکار این است که انسان از خدا اطاعت کند.
کسانیکه ادّعای ایمان میکنند امّا در اطاعت کاهلند، بدانند: در روایات متعددّی داریم که معصیت گره به کار میاندازد امّا اطاعت، ازدیاد نعمت و مداومت در نِعَم الهیّه، همراه با میمنت و خوشی میآورد.
نکته دیگر اینکه: از خدا نعمت نخواه! بلکه از خدا نعمتی بخواه که خیرت در آن هست. بگو: خدایا! روزیی به من عنایت کن که خیر و صلاح من در آن باشد و به کارم بیاید. چون ممکن است کنارش درد بیاید یا در کنارش چاهی کنده شده باشد که همه را بریزی درونش و هیچ بهره ای از آن نبری. لذا عاقل از خدا نعمتی می خواهد که همراه با میمنت باشد و در خوشی مصرف شود. اگر چنین نعمتی میخواهی، از خدا اطاعت کن!
روی عن ابی الحسن الرضا علیه السلام قَالَ: «أَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى نَبِیٍّ مِنَ الْأَنْبِیَاءِ إِذَا أُطِعْتُ رَضِیتُ وَ إِذَا رَضِیتُ بَارَکْتُ وَ لَیْسَ لِبَرَکَتِی نِهَایَةٌ»
در روایتی از امام هشتم «صلوات الله علیه» منقول است که حضرت فرمودند: «أَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى نَبِیٍّ مِنَ الْأَنْبِیَاءِ»، خداوند عزّوجلّ به سوی یکی از پیامبرانش وحی فرستاد که: «إِذَا أُطِعْتُ رَضِیتُ»، آنگاه که اطاعت شوم و بنده فرمان من را عمل کند، خشنود می شوم از اینکه او به فرمان من عمل کرد.
«وَ إِذَا رَضِیتُ بَارَکْتُ»، وقتی خشنود شدم، برکت میدهم. برکت در اینجا به معنای «مداومت در اعطاء همراه با میمنت است»؛ یعنی پیاپی نعمتهایم را همراه با میمنت به سوی او می فرستم، تا در خوشی مصرف کند نه در ناخوشی.
«وَ لَیْسَ لِبَرَکَتِی نِهَایَةٌ»، این را هم بدانید که این پیاپی فرستادن نعمتها، سقف ندارد. لذا برای ازدیاد نعمت، آن هم نعمتی که همراه با میمنت است و در خوشی مصرف میشود، یک راهکار این است که انسان از خدا اطاعت کند.
کسانیکه ادّعای ایمان میکنند امّا در اطاعت کاهلند، بدانند: در روایات متعددّی داریم که معصیت گره به کار میاندازد امّا اطاعت، ازدیاد نعمت و مداومت در نِعَم الهیّه، همراه با میمنت و خوشی میآورد.
نکته دیگر اینکه: از خدا نعمت نخواه! بلکه از خدا نعمتی بخواه که خیرت در آن هست. بگو: خدایا! روزیی به من عنایت کن که خیر و صلاح من در آن باشد و به کارم بیاید. چون ممکن است کنارش درد بیاید یا در کنارش چاهی کنده شده باشد که همه را بریزی درونش و هیچ بهره ای از آن نبری. لذا عاقل از خدا نعمتی می خواهد که همراه با میمنت باشد و در خوشی مصرف شود. اگر چنین نعمتی میخواهی، از خدا اطاعت کن!